Stel jij jezelf ook wel eens die vraag?

Wel? Mooi zo.
Niet? Ga doen.

Het met enige regelmaat stellen van deze vraag aan jezelf zal je laten zien wat relevant en wat irrelevant is voor jou. Je kunt jouw evenwicht vinden. Zien hoe je jouw leven kunt vereenvoudigen. Onzekerheid en twijfels zullen afnemen. Keuzes gaan meer als vanzelf. Je zult je minder zorgen maken. En tot slot: je zult meer plezier ervaren!


‘Ontslaven’ van jouw emoties

Bij het stellen van deze vraag aan jezelf, is er grote kans dat er emoties als angst bij je naar boven komen. Wat doet die angst met jou, wat doet dit ongeloof met jou, hoe ga je ermee om? Neem je het serieus? Of denk je ‘wat doet deze vraag ertoe, daar ga ik me nu toch echt niet mee bezighouden‘ en ga je over tot de orde van de dag? 

Als je dit laatste doet, kan het wel eens zijn dat je vaker op deze manier omgaat met emoties die je lastig vindt. Troost je, je bent niet alleen.
Een groot deel van ons is steeds bezig met het vermijden van angst. We zijn op zoek naar rust, ontspanning en plezier. Ondertussen vermijden we onbewust vaak en is de weg ernaar toe lang. Een snellere, meer directe, weg om daar te komen, is om – na het stellen van de vraag – het volgende te doen.

Ga voorbij de angst: richt jouw aandacht op een nieuwsgierige manier op de gedachten en het gedrag die deze angst met zich meebrengen. Probeer erbij te blijven met jouw aandacht, laat je niet afleiden. Dit is al een stap in de verandering van het vermijdingspatroon waar jij je normaliter door laat mee voeren. Dat patroon wat jou onrust brengt, twijfel, wat het leven vaak ingewikkeld maakt. Als het ware ben je dan een slaaf van jouw emotie. Dit hoeft niet. Door er anders naar te kijken, kun je er ook anders mee omgaan.


Tips

Je kunt jezelf helpen om er anders mee om te gaan door jouw aandacht op een andere manier te focussen. Door te kijken naar de gedachten alsof het over de gedachten van een ander gaat. Pak pen en papier en beschrijf wat er in je opkomt en stel jezelf de volgende vragen om je op weg te helpen:


Spelenderwijs

Door deze ‘ontmoeting met de dood’ regelmatig te contempleren, kan een enorme transformatie in jouw leven plaatsvinden. Net zoals vaak gebeurt als een geliefde sterft. Het laat je zien wat en wie voor jou belangrijk is.

Het zal je inspiratie geven omdat je erachter komt dat jij geen slaaf bent van jouw gewoonten, juist dat jij je uit hun greep kunt bevrijden. Het mooie is, dat deze manier van kijken en veranderen toepasbaar is op alles waar jij invloed op hebt. Jij kunt veranderen.

Denk eraan te kijken met nieuwsgierigheid – alsof het om een ander gaat – en denkt eraan dat je héél kleine doelen stelt – een baby kan ook niet ineens rechtop staan, het leert uiteindelijk lopen door vallen en opstaan. Zo blijft het leuk, je mag spelen.



Autobiografie in vijf hoofdstukken

” 1) Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir,
ik val erin.
Ik ben verloren… ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet,
het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.


2) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir,
ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet,
het duurt nog lang voordat ik eruit ben

3) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir,
ik zie dat het er is.
Ik val er weer in… het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open,
ik weet waar ik ben.
Het is mijn schuld,
ik kom er direct uit.

4) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir,
ik loop eromheen.

5) Ik loop door een andere straat.


– Portia Nelson, geciteerd in Charles L. Whithfield, M.D., healing the Child Within (Orlando: Health Communications, 1989).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *